Αυτό είναι το όραμα....η Ιδέα...

Γράφει η Χρυσηίς... 

Μετά περίπου από ένα χρόνο εμπλοκής μου ,για πρώτη φορά στην ζωή μου σε έναν πολιτικό χώρο... οφείλω να ομολογήσω ότι τα συναισθήματα μου είναι ανάμεικτα... χωρίς όμως να μπορώ να πω εάν υπερτερεί η χαρά η η λύπη για αυτήν την δραστηριότητα μου.
Αυτή η "λάθος" συμπεριφορά ενός πολιτικού προσώπου με έκανε να δω, ότι ίσως και να έχουμε την ευκαιρία να μπορέσουμε να μεταλαμπαδεύσουμε και να κοινωνησουμε νέα πολιτικά ήθη, τρόπους, αξίες ξεχασμένες σε μια κοινωνία ανθρώπων που ...


νιώθουν απογοητευμένοι γιατί δεν βλέπουν κάτι διαφορετικό (φως) σε καμιά άκρη του πολιτικού σκηνικού πιστεύοντας ότι όλοι και όλα είναι τα "ίδια"... κάνοντας ένα πολύ βασικό και τρομερό λάθος ... μέσα στο 
<< όλον >>να μην συμπεριλαμβάνουμε τον εαυτό μας.....

Πιστεύω ότι ο πολύς κόσμος όπως πολλοί από εμάς τον χαρακτηρίζουμε(χωρίς να ξεχνάμε ότι είμαστε μέρος αυτού) είναι απαίδευτος.... χωρίς να έχει γνώση έστω και επιφανειακή της παραγωγής του εκάστοτε αποτελέσματος ( π.χ σχέδιό μας για τη διέξοδο από την κρίση)....θα έρθει όμως η ώρα που θα καλεστούμε να του δώσουμε ζωή....

Το δυνατότερο αντιβιοτικό για να δοθεί λύση στην κατάσταση που βιώνουμε, κατά την ταπεινή μου άποψη είναι να ενεργοποιηθούν περισσότεροι πολίτες, με τα κοινά, έτσι ώστε για να μην είμαστε καταραμένοι και μας κυβερνούν λίγοι και προδότες ....
Αυτό είναι το όραμα....η Ιδέα...
Ο τρόπος για να καταφέρει να υλοποιήσει κανείς την Ιδέα.. είναι να φτιάξει μια "πολεμική μηχανή"από ενεργειακό δυναμικό πίστης ανθρώπων που προτάσσουν την ψυχή τους για τα πιστεύω τους... κάνοντας την την καρδιά τον πυρήνα της οργάνωσης... δηλαδή το όργανο που στέλνει αίμα σε όλα τα άκρα του σώματος...

Ε δω λοιπόν έχουμε την Γάγγραινα της Αχαριστίας...που τρώει τα σωθικά από μέσα...και μένα μου προκαλεί ανάμεικτα συναισθήματα...μην μπορώντας να δεχτώ με τίποτα ότι έτσι είναι η πολιτική... μιας και πιστεύω ότι η πολιτική είναι η παραγωγή εργασίας των Πολιτών της Κοινωνίας.
Τι να την κάνω την δημοσκόπηση την ώρα που η καρδιά "πολιορκείτε" προσπαθώντας, με κάθε τρόπο έντεχνα και επαγγελματικά με "χειρουργική" ακρίβεια να κόψουν την ανάσα στην "μηχανή", εμποδίζοντας τα κύτταρα να πάρουν οξυγόνο και να διοχετεύσουν προς τα έξω το διοξείδιο του άνθρακα.. έτσι ώστε να μην μπορούν να κρατηθούν στην ζωή ..και η καρδιά τελικά να παραδοθεί.... αφού δεν θα ζουν τα κύτταρα..(έξυπνο σχέδιο).

Πολλοί θέλουν να πιστεύουν ότι όλα αυτά είναι παιδικές ασθένειες ..και όταν θα μεγαλώσουμε θα γειάνουμε.... εγώ πιστεύω ότι είναι λοίμωξη ανώτερου και κατωτέρου αναπνευστικού...που προκαλείτε όχι από ιογενή αίτια που συνήθως έχουν μικρή διάρκεια... αλλά από την αρρώστια των μεγαλοεργολάβων και το σύστημα της μεταπολίτευσης που να μας κάνει φυτά "παραδόμενα" σε ορέξεις...στους τσιφλικάδες τούτης της Πατρίδας...

Έτσι ώστε οι αντιστάσεις να είναι μηδαμινές και να χάσουμε την Ελπίδα μας...
Τον πόλεμο αυτό τον βιώνουμε καθημερινά ... άλλος πολύ, άλλος λίγο ... αλλά η περηφάνια μας ..δεν μας αφήνει να το βάλουμε κάτω.

Με εκτίμηση
Η αγωνιά ενός κυττάρου.